Thailand

Sawadee ka lieve familie en vrienden,

Na het tumultueuze India, was het tijd om bij te komen in het vriendelijke Thailand. Het land dat toch een beetje als mijn ‘derde thuis´ voelt; na Nederland en Spanje natuurlijk. Aangezien dit meer een vakantie was ipv een rondreis, zal de blog zeker korter zijn dan die van India!

Bangkok
Op het vliegveld aangekomen liep ik naar de paspoortcontrole en visumuitgifte en daar zag ik Marsha al in de rij staan. Zonder nadenken ben ik gewoon uit de rij gestapt, buitenom gelopen en zo een heel stuk voorgedrongen haha! Gauw onze bagage opgehaald, gepind en een sim kaart gekocht op het vliegveld en toen op zoek naar onze taxichauffeur. We hadden namelijk met het hotel geregeld dat iemand ons kwam ophalen. Maar na goed zoeken, zagen we toch echt niemand staan met ons namen op een bordje. Dus toen het hotel maar gebeld en ze legden uit waar we moesten gaan staan in de hal en dan zou de taxichauffeur zo komen, er was namelijk een ‘ongelukje’ gebeurd. Er zijn nog een paar telefoontjes over en weer gegaan en er was wat tijd voorbij gevlogen, maar uiteindelijk vonden we de taxichauffeur. Op naar Bangkok! Bij het hotel aangekomen hoorden we wat het ongelukje inhield, er stond namelijk al een andere taxichauffeur op ons te wachten en toen is een vrouw naar hem toegelopen en heeft gezegd dat zij met hem mee moest. Hij heeft nog gevraagd of ze echt de persoon was, die hij op zijn naambordje had staan en dat was zo. Dus hij heeft haar maar meegenomen en toen zij dus aankwam in ons hotel, kwamen ze erachter dat ze daar helemaal niet moest zijn… Dus vandaar dat het allemaal wat langer duurde. Toch gek dat je twee namen op een bordje ziet staan (terwijl je alleen bent), samen met de naam van een hotel en dat je dan zowel niet zo heet en ook dat niet het hotel is waar je gereserveerd hebt! De rest van de dag hebben rustig aangedaan, aangezien we beide moe waren van de reis. Beetje de omgeving verkend, door de drukke Khao San Road gelopen om vervolgens ons te settelen in de lieflijke Soi Rambuttri. Daar heb ik een heerlijke pad thai op! Wat is het Thaise eten toch lekker!

De volgende dag hebben we eerst heerlijk even uitgeslapen en zijn we ’s middags Wat Pho gaan bezoeken. Wat Pho is de grootste en oudste tempel in Bangkok en biedt onderdak aan meer dan duizend Boeddha-vertoningen, dit is meer dan enige andere tempel in het land. Daarnaast is hier ook de grootste enkelvoudige Boeddha-vertoning te vinden: de liggende Boeddha. Deze liggende Boeddha is 46 meter in lengte en 15 meter in hoogte. Ik was natuurlijk al eens vluchtig in Bangkok geweest, maar vanwege de rellen heb ik toen niks van de stad gezien. Na dit bezoekje in de volle zon, hebben we een restaurantje opgezocht om te lunchen. Ergens in een verlaten steegje, kwamen we een super leuk restaurantje tegen en daar hebben we heerlijk geluncht. Dat is het mooie van reizen, die verborgen pareltjes die je plotseling tegenkomt! We hadden een hoop bij te kletsen en zijn met een biertje op het terras beland en de tijd vloog voorbij. Aangezien we enorm hadden genoten van de lunch, besloten we om ook hier maar te dineren. Na het diner, wat wederom verrukkelijk was, werden we uitgenodigd om op het dakterras ons biertje op te drinken, dit was eigenlijk alleen toegankelijk voor de hotel gasten, maar wij zaten er toch al bijna de hele dag. Super aardig dat dat mocht en toen we boven aankwamen stonden we versteld van het uitzicht. We keken zo over de rivier op de mooi verlichte Wat Arun. Terug richting het hotel hebben we een tuktuk genomen en deze scheurde werkelijk waar over de weg! Ze zijn iets meer opgevoerd dan de tuktuk’s in India en we moesten ons goed vasthouden. Nog even door Khao San Road gelopen en onze ogen uitgekeken. Het is het uitgaanscentrum van Bangkok, waar veel toeristen op afkomen. Op elke straathoek kun je een bucket kopen, ladyboys staan voor de kroegjes om je naar binnen te trekken, er zijn kraampjes waar ze gefrituurde spinnen, schorpioenen, sprinkhanen, kakkerlakken en nog tal andere insecten verkopen, kraampjes met kleding, vele ligstoelen waarin je even gemasseerd kunt worden en vooral veel harde muziek! Het is werkelijk waar een gekkenhuis! En dan staan er hier en daar ook mannen die zo nu en dan een bordje omhoog houden en vragen of je interesse hebt in een zogenaamde ´ping pong show´. Nou zeggen mensen dat dit één van de dingen is die je echt gezien moet hebben als je in Bangkok bent. Maar ik denk dat het zicht van bananen, ping pong ballen en sigaretten die uit het vrouwelijk geslachtsapparaat worden geschoten, mij tot in de einde der dagen nachtmerries zullen bezorgen. Daarnaast is het natuurlijk gewoon vrouwonvriendelijk en gun ik die meiden allemaal een beter leven… We hebben de verzoeken dan ook vriendelijk afgeslagen.

Op onze laatste dag in Bangkok hebben we nog een bezoekje gebracht aan China Town. We kozen ervoor om ons met een bootje over de Chao Phraya te laten vervoeren, een super gemakkelijke manier om je door Bangkok te verplaatsen en nog eens leuk ook! China Town was hectisch, je zintuigen staan hier onder druk. Overal kraampjes met eten: fruit, verse sapjes, geroosterde noten, gebakken vis, salades etc etc. En ook heel veel kraampjes met allerlei troep voor in huis, kleding, Hello Kitty rotzooi; je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het! En wat het meest opviel was dat veel restaurants ‘bird nests’ op het menu hadden staan en dit ook groot verkondigden. Ik begon met toch echt af te vragen wat dit nu was en toen we langs een winkel kwamen die alleen maar ‘bird nests’ verkocht, ben ik even binnen gestapt om het te vragen. Echt veel verduidelijking kreeg ik niet, maar ik begreep wel dat het dus echte vogelnestjes zijn en kennelijk is het een exclusieve delicatesse, want die dingen waren reteduur. Afhankelijk van de kwaliteit kan het bedrag oplopen tot echt honderden euro’s! Toen toch maar even Google geraadpleegde en het blijkt dat een bepaalde zwaluwsoort geheel uit speeksel een nestje maakt en dit zou dus lekker moeten zijn… We hebben ons er niet aan gewaagd. In de avond namen we de nachtbus richting de pier, om daar de volgende ochtend de ferry te nemen naar Koh Phangan.

Koh Phangan
Graag had ik de westelijke eilanden van Thailand bezocht, maar vanwege het regenseizoen was dat een groot risico. We wilden dit risico niet nemen om volledig weggespoeld te worden en dus waren we veroordeeld tot de oostelijke eilanden: Koh Tao, Koh Phangan en Koh Samui. Koh Tao had ik al een bezocht en daar mijn duikcertificaten behaald, het is een gemoedelijk eiland, de kleinste van de drie. Echt voor backpackers, maar ik vond het nou niet zo spectaculair om naar terug te keren. Koh Samui is het grootste eiland en staat naar verluid vol met dure resorts. Dus de keuze viel al snel op Koh Phangan, wat groot genoeg is om je een tijd op te vermaken, mooie stranden heeft, een relaxte sfeer en een heel berucht feest: de Full Moon Party! En laat het nou net zo zijn dat het volle maan was, toen wij op het eiland waren ;)

De eerste dagen hadden we een leuk hutje op het strand aan de zuidkant van het eiland. De waterstand van de zee was hier erg laag, waardoor je dus niet in zee kon zwemmen. Maar gelukkig hadden we wel een zwembad en die hadden we ook echt nodig om af te koelen. De eerste dagen hebben we gewoon lekker gerelaxt, gezwommen, lekker gegeten. En dat was ook nodig, want Marsha moest echt even acclimatiseren. En toen was het zover, de grote dag! Het was volle maan en hordes toeristen komen dan aan op het eiland om deel uit te maken één van de grootste strandfeesten die er bestaan. ’s Avonds bij een wandeling over het marktje hebben we voor onszelf ook nog even een Full Moon topje gescoord, zo zouden we tenminste niet uit de toon vallen en bovendien weet ik uit voorgaande ervaring dat er veel wordt gespeeld met fluorescerende verf en dat je die zooi nooit meer uit je kleren krijgt. Het hotel verzorgde een taxi heen en terug, en zo gingen we gewapend met een money belt met alleen wat geld op weg. Je moet vooral niet je telefoon of camera meenemen, want geheid dat je die kwijt raakt of dat je wordt bestolen. Waar je ook op moet letten is dat als je een bucket besteld (een emmer met een mix drankje voor een paar euro), dat je goed kijkt wat ze erin stoppen. Toeristen worden nogal wel eens gedrogeerd, dus je moet zorgen dat je ziet wat ze doen. Dit zou ons natuurlijk niet overkomen, ik ben altijd erg waakzaam en was überhaupt niet van plan mezelf naar een andere planeet te zuipen… Na de eerste bucket die we deelde, kwamen we redelijk in de stemming. Tot dan toe hadden we vooral het feest en de menigte dronken toeristen geobserveerd. Maar toen besloten we toch meer onderdeel te worden van het feest en liepen we wat verder het strand op de menigte in. We kwamen een groepje Maleisische meiden tegen, die toevallig allemaal lesbisch bleken te zijn! We hadden dus al snel aanspraak met ze en het was super gezellig! Het was tijd voor nog een drankje en ik bestelde nog een bucket en lette wederom weer heel goed op, maar Marsha had meer zin in een biertje. Dat bleek achteraf een wijze keuze… We dansten, feesten en kletsen verder en hadden het super naar onze zin! Totdat ik me opeens heel vreemd begon te voelen… Ik had mijn bucket leeggedronken ondertussen, maar ik kon aan mijn lichaam merken dat er iets vreemds aan de hand was. Dit was geen reactie op alcohol. Ik ben naast een paar van die Maleisische meiden op het strand gaan zitten en de wereld begon te draaien, mensen stapten langs me heen en hun benen en voeten namen vreemde vormen aan. Ohoh dit was echt niet goed! Wazig als ik was, wist ik Marsha te spotten in de menigte en met mijn laatste kracht ben ik naar haar toegelopen en heb gezegd dat het niet goed was; ik was duidelijk gedrogeerd! Ze ondernam meteen actie, zonder aan iemand gedag te zeggen, sleepte ze me het strand af en terug naar de weg om een taxi te zoeken. Ondertussen werd ik echt boos! Welke MONGOOL heeft iets in mijn drankje gestopt en waarom?!! Iemand moet in de voorbijgang iets in mijn bucket hebben gegooid en het is maar een geluk dat Marsha een biertje had en dus niet in dezelfde toestand verkeerde als ik. Ik kon niets anders dan de hele tijd schelden. Fucking basterds riep ik de hele tijd. Aangezien Marsha niet wist waar de taxi was, moest ze me wel even loslaten en ergens neer zetten. Ik ben toen gaan liggen en heb van frustratie zo hard liggen huilen, niet normaal gewoon. Lig je dan op een stoep in Thailand, geen controle meer over je lichaam, de wereld neemt vreemde vormen aan en je kunt gewoon niks! Gelukkig kreeg Marsha hulp van omstanders en met een Israëlische jongen links van me en Marsha rechts van me werd ik naar de taxi gesleept. Bij het hotel werd Marsha gelukkig ook weer geholpen en zo belande ik op de badkamervloer van ons hutje, weer huilend. Nadat ik nog even de douchbak vol gekotst had, heeft Marsha me in bed gelegd en ben ik al huilend in slaap gevallen. Leuk joh zo’n feestje!!! De volgende dag was ik natuurlijk behoorlijk geradbraakt. Ik kon de eerste uren mezelf echt niet bewegen en Marsha kwam heel lief wat fruit op bed brengen. En ze moest iemand halen om de douchebak schoon te maken, want mijn kots spoelde maar niet weg… De rest van de dag heb ik wazig aan het zwembad gelegen en na het avondeten voelde ik me eindelijk weer een beetje mens. Goed, weer een ervaring rijker zullen we maar zeggen…

Het was tijd om een ander deel van het eiland te ontdekken en we hebben ons dan ook verplaatst naar de noordwest kant, naar Salad Beach. Hier hadden we een super leuke kamer in een schattig huisje in de natuur. Het strand was op loopafstand en we kregen elke dag een heerlijke verse kokosnoot! Maar het zwembad stelde niet zoveel voor en daarom hebben we ons weer verplaatst naar een resort met een zwembad. Normaal niet te betalen voor mij, maar soms is Booking toch echt wel handig en zijn de prijzen drastisch laag. Hier hebben we dan ook mooi gebruik van gemaakt en de laatste week zijn we in dit heerlijke resort gebleven! Aan deze kant van het eiland kon je wel heerlijk in zee zwemmen en ook snorkelen. Eigenlijk hebben we gewoon echt vakantie gevierd; zonnen, zwemmen, lekker eten, puzzelen samen (mocht ik niet van Marsha vertellen, maar we raakten verslaafd aan Zweedse kruiswoordpuzzels die ze mee had genomen!), biertjes drinken, snorkelen. Ik heb nog wat zeekomkommers opgedoken wat eerste leidde tot grote walging van Marsha haha! Uiteindelijk durfde ze ze aan te raken en zelfs vast te houden. Ook heb ik al gauw vrienden gemaakt met 1 van de vele strandhonden. Hij had een zwarte plek op zijn tong en dus noemde ik hem Spot. Hij is een jonge, speelse, vriendelijke hond; die vol goede zin op je af komt rennen om even aangehaald te worden. Hij had al gauw in de gaten dat ik hem ook ging voorzien van eten, dus als ik hem riep wist hij wel hoe laat het was. Als ik kon, had ik hem gehouden…

Duiken
Aangezien ik natuurlijk gek ben op duiken en de lokale duikschool die week een walvishaai had gezien (MIJN DROOM!!), moest ik hier natuurlijk ook wel een duik wagen bij de bekende duikplek Sail Rock. Marsha had nog nooit gedoken en ze mocht dus eerst in het zwembad testen of ze het wat vond. Zenuwachtig als ze was, heeft ze zich goed door de theorie weten te slaan en in het zwembad gingen de oefeningen ook super goed. Ze was zelf ook enthousiast en de volgende dag konden we dan ook samen bij Sail Rock gaan duiken. Ik kan het gevoel niet beschrijven wat ik heb als ik op zo’n boot zit op weg naar een duiklocatie, soms denk ik wel eens dat ik maar duikinstructrice moet worden. Ik ben dan echt helemaal in mijn element! Marsha had haar eigen begeleider en ook ik had 1-op-1 begeleiding van een instructeur. Aangezien ik al wat certificaten op mijn naam heb staan, mocht ik veel dieper duiken en daarom kreeg ik een eigen buddy toegewezen. Zo teleurstellend dat ik jaren geleden de duiklocaties bij Koh Tao vond, zo versteld stond ik van Sail Rock. Het is de enige ‘pinnacle’ in de omgeving en vele vissen komen hier dan ook om te eten en zich te laten verzorgen. Enorme scholen barracuda’s en bat fishes, anemonen met clowns vissen, parrot fish, zeeslakken, grote snappers. Het was geweldig! We hebben beide twee duiken gemaakt en heerlijk geluncht op de boot en toen keerden we tevreden weer terug naar het eiland. Helaas deze dag geen walvishaai…je kunt niet alles hebben…

Ang Thong National Marine Park
Ook zijn we een dagje naar het Ang Thong National Marine Park geweest. Met een boot het ongeveer twee uur varen van Koh Phangan en de eerste stop is bij een baaitje waar je mooi kunt snorkelen. Ze gooiden wat stukken brood in het water en ik natuurlijk gauw een stuk bemachtigd om zelf de vissen te kunnen voeren  Na het snorkelen werden we iets verderop op een strandje afgezet en daar klommen we in een kajak, om langs het eiland te kajakken. Je komt langs de rotsformaties en kon ook een stukje door een grot varen. Super leuk om te doen. Bij het aanmeren op het eiland was het tijd voor een kleine beklimming naar de Emerald Lagoon, de inspiratie voor de film ‘The Beach’. Het is even flink wat steile trapjes op, maar het is zeker de moeite waard. Na weer een stukje varen kwamen we bij een ander eiland aan en daar hadden we verschillende opties: klimmen naar de top van de berg, de grotten bezoeken met ook een flinke klim of hangen en relaxen op het strand. Wij kozen voor optie 2. Samen met onze gids Moo en wat andere toeristen zetten we de weg in naar de grotten. Het was inderdaad een pittige klim om bij de grotten aan te komen, maar ik voelde me zo goed! Mijn lichaam was weer helemaal hersteld en op krachten gekomen en ik sprintte zowat naar boven!! Zo’n lekker gevoel als je lichaam weer gewoon doet wat je gewend bent. Moo vond dit maar wat prachtig en al gauw werden Marsha en ik vriendjes met hem, wat ertoe leidde dat hij mooi wat foto’s van ons heeft gemaakt en ons over moeilijke stukken hielp. Terug op de boot kregen we nog wat snacks en toen hebben we de terugweg samen met Moo voor op de boot gezeten en zitten kletsen over zijn leven.

Alex restaurant
Nu denk je vast, waarom wordt een restaurant apart vernoemd. Nou omdat we hier onze meest hilarische avonden hebben beleefd! Het is een klein restaurantje wat wordt gerund door een lieve Thaise vrouw en zij heeft een vierjarig zoontje, genaamd Alex. Maar in de bediening werkt ook haar zus of nicht Amy (de familie verhouding wisselde nogal wel eens). En Amy was een prettig gestoorde vrouw, zacht uitgedrukt… Super enthousiast en druk werden we meteen vriendelijk door haar begroet. Al gauw begon ze uit zichzelf wat te zingen en de toon was gauw gezet! Ze ging er danspasjes bij doen en we moesten natuurlijk meedoen. Dit heeft tot komische, tranen-over-onze-wangen-rollende scenes geleidt. Binnen no-time werd ook de Thaise whisky op tafel gezet en zo zijn we al shotjes drinkend en Thais zingend en dansend de avond doorgekomen totdat we niet meer konden. We hebben de volgende avonden ditzelfde restaurant bezocht, niet alleen vanwege Amy, maar ook omdat het eten er werkelijk waar verrukkelijk was en de eigenaresse en haar zoontje zo aardig. Hij wilde natuurlijk graag aandacht en met iemand spelen en dan kan ik zo’n jochie niet weerstaan! Dus ik heb staan voetballen, heb hem ballonnen gegeven en heb zelfs bellenblaas-zeep-zwaarden gekocht en ben vele doden gestorven ;) We waren dikke vrienden! En zo kwamen we er ook achter dat Amy eigenlijk een drank probleem heeft, wat het hele verhaal eigenlijk een beetje sneu maakt… Maar wat hebben we met dat mens gelachen!

Massages
Zowel in Bangkok als op Koh Phangan hebben we wat Thaise massages genomen, je wordt voor €6,50 2 uur uit elkaar getrokken en in de gekste houdingen gedrukt. In Bangkok was dit al eens goed bevallen, maar op het eiland viel de massage vies tegen. Volgens mij kreeg Marsha een afwasser uit de keuken toegewezen aangezien ze onderbezet waren, en dat leidde tot een flinke teleurstelling. Toen we na een lange reis per boot en bus weer in Bangkok arriveerden, hebben we ons maar weer vakkundig uit elkaar laten trekken. Maar dit keer was ik de sjaak… Mijn masseuse was niet van de zachte hand zullen we maar zeggen en ik weet niet of ik nou met meer pijn wegging dan dat ik ermee kwam. We namen er voor een paar euro ook maar een facial behandeling bij en die was wel erg prettig!

De laatste dagen in Bangkok hebben we rustig aangedaan, we konden ook niet veel anders want het regende overdag flink. Dus in de hotel kamer lekker seizoen 3 van ‘Orange is the New Black’ gekeken, met veel dank aan mijn lieve zusje! En ’s avonds hadden we besloten om naar de bioscoop te gaan. Bij navraag in het hotel hoe we daar het beste konden komen en welke film er nu precies draaide, we konden geen wijs uit de Thaise website, zei de receptioniste dat we met haar mee konden rijden want ze kwam er op weg naar huis toch langs. Echt super aardig van haar! Vooraf gingen we nog wat eten in een restaurantje, de zogenaamde Thaise hot-pot. Eigenlijk gingen we voor de sushi die je daar ook kunt pakken, maar je krijgt dus ook soep op een kookplaat midden op tafel voor je neus gezet en dan kun je vanaf de lopende band bordjes met verschillende ingrediënten pakken en in de soep gooien. Het duurde even voordat we het principe begrepen en omdat niemand een woord Engels sprak. Het gehele personeel kwam naar ons kijken hoe we zaten te klungelen en we werden op afstand toch best uitgelachen. Gelukkig konden we er zelf ook behoorlijk mee lachen en het eten was erg smakelijk. Wat typerend is als je naar de bios gaat in Thailand, is dat ze voor de film een soort reclame filmpje van de koning vertonen en al zijn goede daden. Iedereen gaat dan staan en toont op deze manier respect aan de koning, want die wordt op handen en voeten gedragen. Dus ook nu was dit het geval en natuurlijk zijn wij ook opgestaan. De film ‘Hitman: Agent 47’ zouden we nooit hebben gekozen, mits we dus geen andere keuze hadden. Ik zou zeker niet aanraden om de film in de bioscoop te bezichtigen, of kijk hem maar gewoon helemaal niet… Maar het was een leuke avond!

Net als Andy en Amber, ben ik ook Marsha erg dankbaar voor onze tijd samen! Ik heb een hele leuke tijd gehad, ben lichamelijk en geestelijk hersteld van India en het was ook een leerzame tijd. Maar het is tijd om alleen verder te gaan. En ik voel dat dat ook goed is! De reis gaat verder naar Nepal (waar ik op het moment van schrijven iets meer dan twee weken zit). Ik maak het goed hier en wil iedereen bedanken die een berichtje achterlaat, het doet me altijd goed om ze te lezen 

Veel liefs,

Carmen