Nepal - deel 1

Namaste lieve vrienden en familie,

Na een prima vlucht vanuit Thailand werd ik netjes door het hotel vanaf het vliegveld van Kathmandu opgehaald en naar het hotel gebracht. Het hotel ligt middenin de gezellige backpackerswijk ´Thamel´. Aangezien ik al erg vroeg op moest om de vlucht te halen, deed ik eerst maar even een middagdutje om daarna de wijk te verkennen en dingen te regelen, zoals geld pinnen en een simkaart. De eerste dagen in Kathmandu heb ik eigenlijk niet veel gezien, maar vooral in restaurantjes gezeten met wifi zodat ik mijn India blog kon schrijven en de foto´s kon uploaden. Verder probeerde ik vanuit hier een reis naar Tibet te regelen. Maar dat bleek een heel stuk moeilijker dan gedacht. Door de aardbeving is de weg tussen Nepal en Tibet onbegaanbaar geworden en daardoor kun je er alleen komen door op Lhasa te vliegen, en dat maakt het nou juist erg prijzig… Ook zijn er momenteel weinig toeristen in Nepal en dus ook weinig mensen die doorreizen naar Tibet. Even voor de duidelijkheid voor jullie, je kunt niet vrij in Tibet reizen en mag alleen reizen onder begeleiding van een gids. Nu kun je je dus voorstellen dat de kosten lager worden als je met een groep gaat, maar er was dus geen enkele groep te vinden. Ik ben langs vele reisbureautjes geweest en allemaal boden ze 10 dagen Tibet aan voor ongeveer €2500,-. Dat was even flink schrikken! Dit soort prijzen had ik vanuit Nepal dus niet verwacht… Ik ben dus toch maar naar andere mogelijkheden gaan kijken en kwam bij Sawadee uit, zij boden een rondreis aan door Nepal en Tibet van 23 dagen voor €2000,- . De prijs lag via een Nederlandse reisorganisatie dus veel lager, maar ik moest toch even serieus kijken naar mijn budget en stond voor een moeilijke keuze. Tibet was mijn droom, maar de prijs veel hoger dan ingeschat en dus een flinke hap uit mijn budget. Zou ik het doen of niet? Na er een nachtje over te hebben geslapen, heb ik toch besloten om het te doen! Ik ben nu zó dichtbij… Maar als ik dan straks uit het klooster kom, dan zal ik toch wel een plan moeten hebben om weer geld te verdienen en mijn budget aan te vullen. Alles komt goed zullen we maar zeggen ;)

Chaukot & Kushadevi
Na wat dagen flink te hebben gewerkt aan mijn blog, was het weer tijd voor wat ontspanning en om Nepal nu eens echt te ontdekken! Op het vliegveld had ik een Japanse vrouw ontmoet, genaamd Atsuko. Ik kwam haar later nog eens tegen in de straten van Thamel en we raakten aan de praat. Ze zou komende dagen wat Nepalese mensen gaan opzoeken en vroeg of ik mee wilde. De eerste stop was bij Sharmila in Chaukot, dit is een zusje van een Nepalese man die ze kent vanuit Japan. En we waren daar zeer welkom. Ik kan niet anders zeggen dan dat de Nepalezen heel erg gastvrij en vriendelijk zijn! Na een busreis van ongeveer 3 uur stonden we ergens langs de kant van de weg bij een stoffig dorpje. We hadden geen flauw idee waar we heen moesten en Google Maps werkte hier niet. Alle wegen waren onverhard en stoffig. We vroegen enkele keren de weg, maar werden telkens een andere kant opgestuurd. Ik had mijn backpack op mijn rug van meer dan 20 kg en was het wel zat… Atsuko besloot om Sharmila te bellen en met wat hulp van wat Nepalese meiden die we onderweg tegenkwamen en wel Engels spraken, was het duidelijk dat we gewoon op onze plek moesten wachten en dat Sharmila ons kwam halen. Een half uurtje later stond Sharmila dan ook vriendelijk lachend voor ons en volgden we haar naar haar huis. Dit was nog 20 minuten bergopwaarts en het was best een beetje afzien met die backpack op mijn rug… Sharmila kon best een beetje Engels en met handen en voeten wisten we toch redelijk een gesprek te voeren! Ze maakte ons duidelijk dat er een soort festival aan de gang was, speciaal voor vrouwen. We moesten dan ook een sari aan, die we van haar konden lenen, en moesten met haar mee naar de tempel waar alle vrouwen uit het dorp aanwezig waren. Zo gezegd zo gedaan, ik heb mezelf ik een blauwe sari gehesen en voelde me redelijk ongemakkelijk. Bij de tempel aangekomen zaten de vrouwen op de grond met elkaar te zingen en werd er wat gedanst. Als buitenlanders vielen we natuurlijk al op, maar toen bleek ook nog dat alle vrouwen in het rood gekleed waren en ik was de enige in het blauw! De vrouwen wilde dat we gingen dansen en dat is nou ook niet één van mijn sterkste kwaliteiten… Atsuko had er geen probleem mee en zwierde al gauw alle kanten op en ik stond er maar een beetje stijfjes bij. In het begin dansten er ook maar weinig vrouwen, maar later haalde iemand een speaker tevoorschijn en werd er een stuk uitbundiger gedanst door iedereen en toen kwam ik ook wat losser! Zo stond ik niet zo in de schijnwerpers… Het festival duurt de hele dag tot een uur of 18.00-19.00 en de vrouwen mogen de hele dag niets eten of drinken. Ze leken hier geen enkele last van te hebben, want ze gingen flink uit hun dak haha! Ik ben na een tijdje bij de tempel gaan zitten en heb op mijn gemakje het spektakel aanschouwd, ik vond het wel mooi geweest met dat gedans… ’s Avonds heeft Sharmila voor ons gekookt en zijn we moe maar erg tevreden naar bed gegaan. Wat ik van Atsuko begreep, is dat Sharmila voor Nepalese begrippen best rijk is of het in ieder geval goed heeft. Zo woont ze op de bovenverdieping van een groot huis wat ze deelt met haar broer en zijn gezin, die beneden wonen. Ook verbouwen ze wat gewassen in de omgeving van het huis en ze heeft gewoon een baan. Maar je moet geen luxe verwachten, eigenlijk was het best een beetje een vies huis. Dat heeft natuurlijk niet perse met geld te maken, maar meer met persoonlijke hygiëne. Er was ook geen douche aanwezig en de wc was een gat in de grond. De keuken was erg basic en best een beetje smerig en ook haar slaapkamer, waar wij mochten overnachten, was erg vies. In elke hoek lagen wel etensresten en ik denk dat ze er afgelopen jaren niet heeft gestofzuigd… Toen we eenmaal in bed lagen hoorde ik dan ook de hele nacht een stel muizen door de kamer lopen en ritselen, ik heb dus niet zo goed geslapen die nacht… Al met al was het een bijzondere ervaring en ben ik Sharmila erg dankbaar dat ze ons een kijkje heeft gegeven in haar leven en ons heeft toegelaten in haar huis! En dat terwijl ze ons beide nog nooit had gezien!

De volgende ochtend gingen we een bezoekje brengen aan de familie van Atsuko haar vriendje Rythm. Even een update over deze romance: Atsuko was in februari dit jaar in Nepal en heeft Rythm toen ontmoet. Atsuko is 32 en heeft nog nooit een relatie gehad, Rythm is net 18 en een jonge gast die graag flirt en erg sociaal is. Atsuko is verliefd op hem, maar weet eigenlijk niet wat hij van haar vind… We zouden overdag naar zijn familie gaan en dan ’s avonds weer bij Sharmila slapen. Toen we aankwamen in het dorp van Rythm, werden we al door hem opgewacht. We werden door zijn ouders vriendelijk verwelkomd en zijn moeder omhelsden ons zelfs. Wat een super lieve familie is dit! Meteen werd er voor ons gekookt en we hebben dan ook heerlijk geluncht. De familie van Rythm is één van de vele slachtoffers van de aardbeving, hun huis is ingestort en ze wonen tijdelijk in een kamer die ze huren. Je kunt je niet voorstellen hoe deze mensen nu leven, ze hebben een kleine kamer waar twee éénpersoons bedden achter elkaar staan en er tegenover staat een klein keukenblokje en een tafeltje met de tv. Boven hebben ze nog een slaapkamer te huur en op de bovenverdieping woont ook nog een ander gezin. Ze hebben dus bijna niks, maar zoals de vader zei ‘we hebben niet veel te geven, maar wel een groot hart’. Dan word je toch heel klein en nietig en kun je niet anders dan heel je hart openstellen voor deze mensen! Na de lunch nam Rythm ons mee voor een wandeling door het dorp, samen met zijn broer en een vriendin. We gingen eerst langs de tempel en na een rondje te zijn ingewijd in de Hindoeïstische gebruiken, ben ik dan ook gezegend met een ‘tika’ (stip op mijn voorhoofd). Op het pleintje naast de tempel was het festival ook nog in volle gang, er werd muziek gemaakt en gedanst. En natuurlijk moesten we wederom meedansen. Dus dat hebben we dan ook maar even gedaan! Vervolgens zijn we naar een dorpje verderop gegaan en hebben we naar een voetbalwedstrijd zitten kijken en ook bij het schooltje werd er door de kinderen gedanst en ook hier heb ik weer meegedanst! Tijdens de wandeling heb ik enorm genoten van de prachtige omgeving, de bergen, de rijstvelden, het kabbelende riviertje, de lokale bevolking die zijn gang gaat. Het is allemaal prachtig om te zien! Toen we tegen de avond weer terugkwamen bij de ouders van Rythm, zijn we nog de berg opgelopen en heb ik met eigen ogen kunnen zien dat hun huis echt totaal is verwoest. Ook andere mensen op die berg zitten zonder huis en hebben zelf van golfplaten huisjes gemaakt waar ze nu al maanden inwonen. De lieve moeder van Rythm kon haar tranen niet bedwingen toe ze haar huis weer zo in puin zag liggen en ik heb haar vastgehouden en ook wat tranen weggepinkt. Wat een droefenis… Bij terugkomst in hun ‘huis’ ging de moeder weer flink aan de slag in de keuken en werd er wederom een super lekkere maaltijd geserveerd. Na het eten is het eigenlijk al bedtijd in Nepal, want ze staan ook op als de zon weer opkomt om 05.30. Atsuko en ik sliepen samen in een bed, in dezelfde kamer sliep oma met kleinzoon in een bed en het zusje van Rythm en de dochter van het gezin wat op de bovenverdieping woont sliepen samen op de grond op een matje. Ik was zo moe dat ik al gauw in slaap viel en de hele nacht door heb geslapen. De volgende ochtend was het inderdaad om 05.30 al een drukke bedoening in het huis, zo kwam vader met wierook de kamer in en werd er muziek aangezet. Oma werd al rochelend wakker en de twee meiden stonden op en vroegen of we mee gingen naar de tempel. Het is heel gebruikelijk om ’s ochtends, voordat je hebt ontbeten, naar de tempel te gaan. Dus we gingen mee! Na het ontbijt hebben we afscheid genomen en gingen we terug naar Sharmila. Het was dus eigenlijk helemaal niet de bedoeling dat we bij Rythm beleven slapen, maar de familie wilde dat graag en telefonisch hadden we Sharmila op de hoogte gesteld. Bij het huis van Sharmila aangekomen was ze niet aanwezig, tot zover de miscommunicatie door de telefoon… Ze bleek een dorp verderop te zitten maar kwam vanwege ons toch nu naar huis, zodat we onze spullen konden pakken. Atsuko had besloten om terug te gaan naar Rythm en zijn familie en ik vond het wel mooi geweest en ging terug naar Kathmandu. Even lekker onder de douche!!

Kopan & Bodhnath
Ik besloot de dag erop om een bezoekje te brengen aan het klooster van Kopan, aangezien ik me heb ingeschreven voor de ‘November Course’ en dus een hele maand in dit klooster zal doorbrengen. Voor meer info zie: http://www.kopanmonastery.com/courses-retreats/courses/november-course/more-information
Ook dit klooster heeft last gehad van de aardbeving en hier en daar zijn ze aan het renoveren, maar het merendeel zag er goed uit en ik had er een goed gevoel bij. Ik kon dus overgaan tot de aanbetaling van een deel van het cursusgeld en daarmee heb ik meteen mijn inschrijving bevestigd. Vanuit het Kopan klooster liep ik de berg af richting de stupa van Bodhnath. Dit is één van de belangrijkste centra van het Tibetaanse Boeddhisme. Het is de grootste stupa in Nepal en lijkt (vanuit de lucht) op een reusachtige Mandala. De stupa staat op een groot plein en om de stupa heen bevinden zich de zogenaamde gebedsmolens. Het is prachtig om de Tibetanen, die na 1959 zijn gevlucht uit Tibet en zich in de omgeving van deze belangrijke stupa hebben gevestigd, te zien in hun kleurrijke klederdracht. Ze lopen met de klok mee om de stupa heen, met hun gebedskralen in de ene hand en met de andere hand draaien ze de gebedsmolens om zo het mantra van ‘om mani padme hum’ het universum in te sturen. Natuurlijk heb ik ook een rondje meegedaan en wat tempeltjes in de omgeving bezocht, waar ik nog even ben gezegend door een monnik :) Helaas is ook deze stupa door de aardbeving aangetast en de bovenkant wordt momenteel gerenoveerd.

Bardia NP
Het was tijd om Kathmandu weer te verlaten en ik had besloten om naar Bardia NP te gaan. Het werd enigszins afgeraden door de mensen van het hotel om nu richting het zuiden van het land te gaan, aangezien Nepal net nu een grondwet krijgt en er in het zuiden van het land dus rellen en opstanden zijn. Maar dit kwam nou eenmaal het beste uit in mijn programma om het nu te doen, dus ik besloot mijn kansen te wagen! In de ochtend heb ik nog een trekking tas gekocht, samen met wat andere benodigdheden die ik later nodig zal hebben voor de Annapurna Basecamp Trekking. En na die nare ervaring van het gesjouw met mijn zware backpack, kwam een kleinere tas wel goed uit om ook nu mee naar Bardia NP te nemen. In Bardia zou ik naar een homestay gaan van een Nederlandse vrouw Sonja (ze was alleen in Nederland) en haar Nepalese man Buddhi. Via de mail had ik al contact gehad en ze hadden me uitgelegd waar een buskaartje te kopen en dat ik zeker een uur eerder op het busstation moest zijn voor een goede plek in de bus. Ik was er 1,5 uur voor vertrek en bij aankomst was het een grote chaos. Weinig mensen spreken Engels en ik werd van het ene loket naar het andere gestuurd en ook stonden er nog tientallen schreeuwende mannen om mee heen en wilden weten waar ik naartoe moest. Dit zijn allemaal recruiters van andere busmaatschappijen en proberen je dus weg te lokken bij het loket. Maar ik laat me natuurlijk niet gek maken en ben de menigte uitgelopen en heb Buddhi opgebeld, hij legde me uit naar welk loket te gaan en heb hem zelfs met de medewerker laten communiceren. Want de bus zou oorspronkelijk om 16.00 vertrekken, maar door de stakingen vertrok de bus nu pas om 18.00. Uiteindelijk heb ik een kaartje weten te kopen en ik kon nog wat uren wachten totdat de bus daadwerkelijk zou vertrekken. Ik zou rond 08.00 de volgende dag in het dorpje Bhurigaun aankomen waar Buddhi me zou ophalen met de motor. Maar helaas duurde de reis een stukje langer… En behalve dat de reis langer duurde, was hij ook nog echt verschrikkelijk! De wegen in Nepal zijn erg hobbelig en ik stuiterde tijdens de nacht ook meerdere keren van mijn stoel af, we kregen nog een lekke band onderweg en ik moest in de ochtend kennelijk van bus verwisselen. Gelukkig werd ik vriendelijk geholpen, want ik had geen flauw idee, maar ik werd dus de bus uitgezet en in een minibusje gepropt. Die zou naar Bhurigaun gaan. Het minibusje raakte voller en voller, de zon scheen er met volle sterkte op en de buschauffeur maakte maar geen aanstalten om te vertrekken. Na ongeveer een uur uitgeput en zwetend in dat minibusje te hebben gezeten, vertrok hij dan uiteindelijk. Onderweg wordt er een keer of 100 gestopt en de bus nog voller gepropt. Tegen 11.30 kwam ik aan in Bhurigaun en gelukkig stond Buddhi naar met zijn motor. Na een half uur achterop over wederom een erg hobbelige weg en door de rivier, kwamen we dan aan bij zijn homestay. Het eerste wat ik heb gedaan is gedoucht en ik ben meteen wat bij gaan slapen want ik was gebroken van een reis van ongeveer 18 uur…. Tegen een uur of 17.00 werd ik wakker en besloot ik een wandeling door het dorp te maken richting de rivier. Al gauw kreeg ik gezelschap van de kinderen van Buddhi en wat kinderen uit het dorp. Ze namen me mee naar de olifanten stallen en ik heb onderweg wat lolly’s voor ze gekocht! Bij de rivier aangekomen besloten de kids te gaan zwemmen en binnen no-time hadden ze hun kleren uitgetrokken en lagen ze te spartellen in het water. Wat een leuk gezicht! Terug bij de homestay aangekomen ben ik samen met Buddhi bij een lokaal tentje wat gaan eten en hebben we samen een biertje gedronken. Na een goede nachtrust ging om 05.30 de wekker alweer, want we zouden de hele dag door de jungle gaan lopen op zoek naar tijgers en eenhoornige neushoorns, en met een beetje geluk zouden we ook wilde olifanten zien. Maar helaas… het is niet het seizoen om op zoek te gaan naar wildlife, het gras staat veel te hoog, zelfs tot boven mijn hoofd en daardoor zijn ze lastig te spotten. Na een wandeling door dit hoge gras en het verwijderen van enkele bloedzuigers, hebben we eerst een tijd bij de rivier zitten wachten. We hebben toen wel een groep herten gespot. Toen zijn we weer verder gelopen door het hoge gras en zijn we vanuit een uitkijktoren ons geluk gaan beproeven. Helaas kwam er een flinke onweersbui aan en ik zat al bibberend in de toren en alle dieren zochten natuurlijk ook beschutting voor de regen. We hebben daar ook onze lunch op en toen de regenbui over was, zijn we weer terug richting de rivier gelopen. Onderweg kwamen we nog wat wilde zwijnen tegen en bij de rivier zagen we tamme olifanten. Maar al met al was het geen goede dag. Bij de ingang van het park zaten nog wel wat leuke apen en ook kon ik een bezoekje brengen aan een neushoorn die als baby een weesje werd en blind is aan 1 oog en daarom daar in een afgesloten ruimte leeft.

Na twee erg intensieve dagen vond ik het wel even mooi geweest en daarom heb ik de volgende dag de hele dag in mijn luie stoel op de veranda gelegen en lekker een boekje zitten lezen. Op het einde van de middag heb ik een ballon gevuld met water en deze met wat kinderen overgegooid, tot groot plezier van de kids! En later ben ik nog met Buddhi en zijn kinderen naar de rivier geweest en heb met ze gevoetbald. Maar… ik was niet héél dat eind gekomen om te luieren! Dus de wekker ging de dag erop weer vroeg, zodat we met een ranger een wandeling konden maken in een stuk bos verderop. En gelukkig vonden we binnen een half uur de eerste neushoorn! Deze liep door de modder, maar had ons al snel in de gaten en dus vluchtte hij/zij al gauw de bossen in. Iets verderop lagen twee neushoorns lekker te badderen in de modder, we zijn een boom ingeklommen om ze van een veilige afstand te bekijken. Neushoorns kunnen niet zo goed zien, maar wel erg goed ruiken en horen. Na ongeveer 15 minuten bereikte onze geur dan ook een van de neushoorns en deze probeerde te achterhalen waar we zaten, hij/zij keek goed om zich heen en uiteindelijk sloeg de angst toch toe en zijn beide neushoorns de bossen in gevlucht. Het was een prachtig gezicht ze zo in het wild in hun element te zien! Buddhi had die middag bij het boodschappen doen een Canadees meisje ontmoet, genaamd Lila. Aangezien ik maar alleen was, was het voor mij erg prijzig om bijvoorbeeld een jeepsafari te doen of om te gaan raften. Hij had Lila daarom uitgenodigd om langs te komen en hopelijk konden we dan samen gaan. Helaas had ze al plannen, maar het is voor mij toch goed gekomen, er was namelijk een Zuid-Afrikaans stel wat de volgende dag ging raften en ik kon met ze mee! Maar het was leuk om Lila te ontmoeten en Buddhi nam ons mee naar een ‘kroegje’ (lees: open hutje van modder met bankjes waar ze bier serveren) en daar hebben we rijstbier gedronken en shisha gerookt. In de avond zijn we mee gegaan naar Lila haar resort en hebben we samen gegeten. Het was een erg gezellige middag en avond! Lila vertelde me dat zij al wel een tijger had gezien, natuurlijk net op de dag dat ik had besloten te luieren… Maar goed hij zit er dus en ik zou de volgende dag de hele dag gaan raften.
Je moet je niet teveel voorstellen bij het woord raften, je zit wel in zo’n opblaasboot maar de rivier is heel erg rustig. Geen wilde afdalingen ofzo… Dat is natuurlijk ook niet de strekking van het verhaal, want vanaf het water probeer je zoveel mogelijk wildlife te zien. En dat gaat het beste als je stil vooruitkomt. Ik zat dus in het bootje met een erg leuk Zuid-Afrikaans stel en 3 gidsen. Vakkundig stuurden ze ons over de rivier en na een uur of twee gingen we aan wal, de gids zag pootafdrukken van zowel een tijger als neushoorn. We hebben deze een tijdje gevolgd, door het hoge gras en door een stuk bos, maar helaas waren ze al te ver weg… Onderweg zijn we nog gestopt om te lunchen en later zijn we nogmaals aan wal gegaan om op zoek te gaan naar een tijger. We vonden pootafdrukken, klauw markeringen in boomstammen en zelfs tijger uitwerpselen waarin je de botjes nog kon zien zitten. Bij de rivier zijn we in bomen geklommen en hebben we een tijdje gewacht, maar wederom geen tijger… Gelukkig hebben we die dag wel vele mooie vogels gezien, waaronder 5 verschillende soorten kingfishers, een gharial (soort krokodil met een lange snuit) en twee verschillende soorten herten. Het was een erg leuke dag, maar toch jammer dat we geen tijger hebben mogen spotten!

Lumbini
Aangezien de reis vanuit Kathmandu naar Bardia zo ontzettend lang duurde besloot ik op de terugweg een tussenstop te maken in Lumbini. Dit is de plek waar prins Siddharta Gautama, later de Boeddha, is geboren. Buddhi bracht me met de motor weer naar de hoofdweg en daar werd ik op de bus gezet. Ik wist dat ik nog moest overstappen en na enkele uren stopte de bus dan ook en hielden de medewerkers van de bus een minibusje aan die me naar Lumbini zouden brengen. Tenminste dat dacht ik… Ik werd op 22 km van Lumbini uit het minibusje gezet, want door stakingen was de weg afgezet en konden bussen en auto’s niet naar Lumbini rijden. Meteen werd ik dan ook belaagd door vele riksja’s die me natuurlijk heel graag naar Lumbini wilde brengen, maar 2 uur in een fietsriksja zag ik niet zo te zitten. Ik ben toen op een stoepje gaat zitten en heb eerst even het hotel gebeld om te kijken of dit verhaal wel echt was. En ja, helaas bevestigden ze dat ik een riksja of een motor taxi moest nemen. Zij wilde wel een motor sturen, maar ja dat zou me dus het dubbele kosten dus ik weigerde het verzoek. Want er stond toevallig al iemand met een motor! Na even flink onderhandelen waren we het eens over de prijs en sprong ik achterop de motor bij een man die ik dus helemaal niet kenden. Hij heeft me netjes afgezet bij het hotel en bij aankomst in dit uitgestorven stadje was me al meteen duidelijk dat ik hier niet lang zou blijven. Wat een nietszeggend stoffig verlaten stadje… Het was al het begin van de avond en ik heb me even opgefrist en ben wat gaan eten. Er waren naast mij nog een vijftal andere toeristen en dat was het dan… De volgende dag ben ik een beetje op tijd opgestaan om de tempels van het grote complex te bezoeken. Er staat dus een tempel waar de geboortesteen van Boeddha te zien is en daaromheen staan allemaal oude ruïnes van tempels die er hebben gestaan. In het omringende gebied staan vanuit vele landen ook boeddhistische kloosters/tempels, zoals Thailand, Myanmar, India en zelf Zwitserland. Aangezien het een groot gebied betreft had ik een fietsje gehuurd. Ik ben begonnen bij de belangrijkste tempel, die met de geboorteteen. Vlak ernaast ligt een vijver met schildpadden en staan er oude bomen versierd met gebedsvlaggetjes, het is mooi om te zien. Bij de vijver zat een monnik en ik werd uitgenodigd om mee te doen aan een ritueel, ik moest met wierrook 3 keer om de boom heen lopen. Daarna moest ik bij hem komen zitten en werd ik gezegend en kreeg ik een armbadje om en de welbekende witte sjaal om mijn nek. Natuurlijk werd er wel een donatie verwacht naderhand… Vervolgens ben ik in de volle zon van tempel naar tempel gegaan. Het was verschrikkelijk heet en na enkele tempels had ik het eigenlijk wel gehad en ben ik afgehaakt en doorweekt in het zweet terug naar het hotel gefietst. Na even gerust te hebben en lekker onder een koude douche te hebben afgekoeld, werd ik wederom achterop een motor naar het busstation gebracht. De jongen van het hotel zou een buskaartje voor me hebben gereserveerd voor een wat luxere toeristenbus, maar bij aankomst op het station bleek dit niet het geval en de toeristenbus zat ook al vol. Godverdomme! Ik wilde hier echt niet nog een dag blijven! Er ging ook een lokale bus en die had nog een plekje, nou vooruit dan maar. De afstand van Lumbini naar Kathmandu is 300 km en de busrit zou zo’n 6 uur duren (echt hard gaan de bussen niet hè?!). Maar in de bus vroeg ik het nog eens na en toen werd er verteld dat de busrit toch zo’n 10 uur zou duren….Hoezo dat? Nou er moest gestopt worden om te eten en in de nacht zou nog gestopt worden want de buschauffeur moest dan een dutje doen! Tot overmaat van ramp zat ik op de achterste rij, gelukkig bij het raam, maar met vijf mannen naast me en ik hing meer uit het raam dan dat ik in de bus zat. Het was 18.00 en ik kon me niet voorstellen dat ik deze nachtbus zou overleven, ik kon wel janken! Maar…ik ben opportunistisch ingesteld en zoek altijd naar een oplossing! Ik zag dat er nog wat plekken vrij waren in de bus en ben dus daar gaan zitten. Een van de jongens van de bus kwam naar me toe om te vertellen dat de bus vol zat en er zo nog gestopt werd en dat er dan mensen zouden instappen die voor die plek een kaartje hadden gereserveerd. Jaja dat snap ik wel, maar nu zit er niemand en elke minuut die ik niet opgepropt zit is er één. Inderdaad werd een uur later gestopt en de bus stroomde vol. Ik had nog ergens de hoop dat er bijvoorbeeld iemand ziek was en er dus een plekje vrij bleef waar ik dan kon gaan zitten. Ik bleef dus afwachtend in het gangpad staan. Naast me ging een man bij het raam zitten en hij zag me rondkijken waarop hij vroeg of hij op mijn plek was gaan zitten. Dat was dus natuurlijk niet het geval en ik antwoorde ‘no, but I wish it was my seat’. Hij vroeg waarom en ik legde uit dat ik achterin opgepropt zat. Hij had kennelijk medelijden met me en bood me zijn plek aan, ik vond dat ik dit niet kon maken, maar hij stond erop en zei dat het voor hem een eer was om zijn plek af te staan. Ik ben ipv bij het raam aan de kant van het gangpad gaan zitten en hij pakte een soort krukje en ging in het gangpad naast me zitten. Ik kon niet geloven dat ik deze reddende engel mocht ontmoeten! Vele uren heb ik met mijn engel zitten praten, over zijn leven, over het hindoeïsme, over Nederland, over de situatie in Nepal betreffende de nieuwe grondwet, over het leerstelsel (hij was namelijk een docent), echt over van alles! Ik bood hem nog aan om zijn buskaartje te betalen, maar hij weigerede. Vervolgens bood ik aan zijn eten te betalen, maar ook dat weigerde hij. Hij deed dit echt uit de goedheid van zijn hart! Het was een bijzondere ontmoeting, met een connectie van mens tot mens, zonder verdere verwachtingen. Echt heel bijzonder!

Terug in Kathmandu & SPCA
Na dus een lange en toch wel erg bijzondere reis, kwam ik dan rond 05.30 aan in Kathmandu. Het was even zoeken, maar ik vond gelukkig al gauw een taxi en kon in het hotel eerst even mijn bed induiken om wat bij te slapen. En dat was nodig! Toch slaap je dan wat onrustig, dus uiteindelijk heb ik nog lekker wat series liggen kijken in bed, totdat ik zo hongerig was dat ik wel ergens moest gaan lunchen. Verder ben ik eind van de middag nog even naar een beauty salon geweest om me klaar te maken voor mijn reis naar Tibet; even de haartjes bijknippen, een wax sessie en een manicure gewoon omdat het kan en niks kost ;) En nog even de laatste skype gesprekken voordat ik 3 weken van de radar zou verdwijnen…

De volgende dag was het eerst nog tijd om een kijkje te gaan nemen bij de SPCA van Nepal. Ik had viavia contact gekregen met Malika, dit is de vrouw die het dierenasiel runt. Ze kwam me in de ochtend ophalen, samen met een van de medewerkers en de dierenarts. In een busje gingen we naar een dorpje aan de rand van Kathmandu. Wat opviel was dat het heel erg rustig was op de weg, terwijl Kathmandu toch bekend staat als een vieze drukke stad met veel uitlaatgassen (ik vind het allemaal wel meevallen, maar hé ik ben ondertussen India gewend…). Het was zo rustig vanwege het benzine tekort wat er heerste en dit werd in de loop der dagen alleen maar erger. Zoals ik al aangaf waren er in het zuiden van het land rellen en opstanden vanwege de nieuwe grondwet. Kennelijk is India het er ook niet helemaal mee eens en heeft daarom de grenzen met Nepal gesloten en daarom komt er geen benzine meer het land in, want Nepal is hiervoor van India afhankelijk. Info: http://nos.nl/artikel/2060646-grote-tekorten-in-nepal-door-blokkade-van-india.html
Ik had het al niet heel erg op het corrupte India, maar dat ze nu ook nog iets te zeggen willen hebben over de grondwet van een buurland, dat gaat me toch wel heel erg ver. Nepal is echt een heel erg arm land en om ze dan zo te boycotten is rondweg triest…. Afijn, Malika had nog wat benzine weten te bemachtigen en we konden het asiel dus bezoeken. Door de aardbevingen is een deel van de verblijven ingestort en daarom lopen de koeien en honden nu praktisch door elkaar. Op het moment worden er 9 koeien en 23 honden opgevangen en verzorgd. De meeste honden verkeren in een goede conditie en zien er goed uit. Ze krijgen zelfs brokken te eten, iets wat ik in India in de grotere dierenasielen niet heb gezien; daar kregen ze witte rijst. Voor de koeien hebben ze een stal en ze kunnen in het gras rondlopen. Er waren echter wel twee zielige gevallen, een jong stiertje Nandi met een gebroken poot en een oudere koe Nimamo die al een paar dagen niet at en koorts had. De dierenarts wilde graag mijn advies betreffende de twee patiënten. Nandi had een open botbreuk met een ontsteking eromheen en lag al 2 weken daar op het stro. Maar door elke dag de wond schoon te maken, kreeg de botbreuk geen kans om te herstellen. Het been werd veel te veel bewogen en dus was er nog geen enkele hechting van het bot. Ik heb de wond gespoeld en alle dode stukken weefsel eruit verwijderd, vervolgens een antibiotica zalf ingestopt en de wond verbonden. Om te voorkomen dat er weer veel speling op komt, moest er een spalk omheen. Gelukkig hadden ze van bamboe een soort spalk en die hebben we aangelegd. Vervolgens heb ik geadviseerd om elke dag antibiotica te injecteren en pas een week later de spalk te verwijderen. De zieke koe daar was al een bloedonderzoek van aangevraagd en ze bleek een bloedparasiet te hebben, Anaplasma. De behandeling hiervoor was al ingesteld, alleen deden ze nog niks tegen de koorts. Gelukkig kon ik met wat vrienden in Nederland overleg plegen over de behandeling van beide patiënten en dit heb ik de volgende dag doorgegeven aan Malika. Nu maar hopen dat ze het goed maken! Ik ga ze zeker nog opzoeken na mijn verblijf in Tibet en als ik dan tijd heb zal ik de dierenarts mogelijk bijstaan met nog wat honden die gecastreerd moeten worden.

Sawadee groep
In de ochtend was het dan zover, ik pakte mijn spullen en ging al lopend een blokje om op naar mijn nieuwe hotel. Deze ochtend zou de groep, met wie ik ga rondreizen in Tibet, aankomen in Kathmandu. Bij aankomst zaten er al twee Nederlanders, Bart en zijn oom Paul. Zij waren ook al in Kathmandu en zaten net als ik op de rest te wachten. Het duurde even voordat de groep uiteindelijk aankwam, dit kwam omdat ze geen van alle hun koffer hadden… Bij aankomst stelden we elkaar allemaal even aan elkaar voor en al gauw nam de reisleidster Dorien het woord. De sleutels van de kamers werden verdeeld en ik was ingedeeld met Riet; een gezellige, actieve vrouw van 67 jaar. Hierna gingen we met z’n alle aan een lange tafel zitten en konden we wat drinken en eten, maar belangrijker het visum voor China moest worden ingevuld. Als een echte docente loodste Dorien ons door het mega aanvraag formulier heen. Aangezien de gemiddelde leeftijd van groep zo tegen pensioensleeftijd ligt (ik hoop dat ik nu niemand beledig…), ging dit niet altijd even vlotjes. Leeftijd komt met gebreken zullen we maar zeggen en dus moest er nogal eens wat herhaald worden of iemand had toch iets verkeerds ingevuld. Voor mij is het invullen van een visumformulier geen enkele moeite meer, maar ik begrijp dat dit niet voor iedereen zo is. Toch dacht ik op dat moment even bij mezelf: ‘deze reis zal mijn geduld op de proef stellen’.

In de middag heb ik zitten lunchen met Bart en Paul en met een vriendenstel, Anke en Jack. Aan het eind van de middag werden we door een Nepalese gids vergezeld en bezochten we het beroemde Durbar Square. Beroemd omdat jullie dit allemaal wel kennen van de tv-uitzendingen van de aardbeving, waar je dus tempels ineen ziet storten. We liepen eerst de toeristenwijk Thamel uit en kwamen zo in de normalere buurten van Kathmandu, waar mensen op straat staan met groente en fruit en waar er vele winkeltjes zijn. Ook zijn er vele tempeltjes, bijna op elke straathoek vind je er wel één. Verder konden we zien dat er huizen waren ingestort door de aardbeving en mensen dus druk bezig waren met de wederopbouw. Ook zijn er verschillende gebouwen tijdens de aardbeving op het Durbar Square ingestort, maar al met al vond ik het gelukkig nog wel meevallen en konden we nog genieten van een hoop moois. Het Durbar Square is het oude centrale plein van Kathmandu en je vind er een verzameling pagodes, tempels, paleizen, beelden en offerplaatsen. Het is één van de drie Durbar (royal palace) Squares in de Kathmandu vallei (Patan en Bhaktapur hebben er ook één) en alle drie staan ze op de UNESCO wereld erfgoed lijst. Op het plein bevind zich ook een gebouw waar de Kumari woont. Dit is een meisje wat wordt gekozen door een oud en mystiek selectieproces om de reïncarnatie van de hindoe ‘mother godness Durga’ en wordt aanbeden tijdens religieuze festivals. Ze wordt echter afgezet op het moment van haar eerste menstruatie en dan wordt er een ander meisje gekozen. Ze is natuurlijk zo heilig dat we de Kumari zelf niet hebben gezien, maar we zijn wel op de binnenplaats geweest. In de avond hebben we met z’n alle gegeten in het hotel en sloot een Belgisch stel, Kathy en Rembert, zich nog aan bij de groep. Ook zij hadden hun koffers niet en ik ben dus nog gauw even met ze meegelopen Thamel in om wat kleding en toilet artikelen te kopen.

Pashupatinath en Bodhnath
De belangrijkste hindoe tempel van Nepal, de Pashupatinath tempel, ligt aan de Bagmati rivier in het oosten van Kathmandu. De tempel is toegewijd aan de god Shiva en daarom vindt je er rondom nog vele tempeltjes met lingams, de representatie van de god Shiva zelf. Vaak worden lingams vergezeld door yoni’s, wat vertaald uit het Sanskriet ‘bron’ of ‘baarmoeder’ betekend, en is een symbool voor de godin Shakti en zij staat voor vrouwelijke creatieve energie. Heel plat gezegd lijkt het op een penis en een vagina… Terug naar Pashupatinath: elk jaar komen er honderden oude hindoes heen om de laatste weken van hun leven te slijten, de dood te ontmoeten, gecremeerd te worden aan de rivier en hun laatste reis af te leggen in het water van de heilige rivier de Bagmati, die later zal opgaan in de heilige rivier de Ganges. In Varanasi hebben Amber en ik natuurlijk naar een crematie staan kijken, maar eigenlijk zagen we toen niet veel meer dan wat brandend houtskool. Dit keer echter konden we van de overkant van de rivier een crematie vanaf het begin volgen. We zagen hoe het lijk naar de crematie ghat werd gedragen en daar op een stapel hout werd gelegd. Er vinden verschillende rituelen plaats en uiteindelijk wordt geklaarde boter in de mond van de overledene gegoten en aangestoken. Hooi wordt rondom en op de brandstapel gelegd, nadat het eerst is bevochtigd in de heilige rivier. Een gehele verbranding duurt ongeveer 4 uur, dus we hebben het niet helemaal gezien. Maar het was een hele bijzondere ervaring om te zien hoe open de hindoes met de dood omgaan. Langs de rivier zitten vele mensen rituelen uit te voeren en er lopen ook veel sadu’s rond. Een sadu of een ‘holy man’ is een religieuze asceet die op zoek is naar verlichting door meditatie en contemplatie. Beetje jammer wel dat je ze moet betalen om er een foto van te mogen maken… Ach ik geloof dat ik er genoeg stiekem op de foto heb gezet ;) Vervolgens zijn we doorgelopen naar het tempelcomplex van Pashupatinath, waar we helaas niet naar binnen mochten. Het is alleen toegankelijk voor hindoes. Het was echt heel bijzonder om hier zo rond te kunnen lopen en al die rituelen en crematies zo te mogen aanschouwen. Vanuit Pashupatinath zijn we doorgelopen naar Bodhnath. Tijdens de wandeling kwamen we nog langs vele tempeltjes waar je de shiva lingams kunt vinden. In Bodhnath hebben we eerst met z’n alle geluncht en daarna hadden we een uurtje de tijd om zelf rond te lopen daar. Ik was er natuurlijk al eens geweest, maar het aanschouwen van die kleurrijke Tibetanen blijft mooi. Ook ben ik een thangka (een geschilderd of geborduurd Tibetaans boeddhistische banier) winkel binnengelopen en daar kreeg ik een kleine rondleiding. Ik mocht mee naar boven en er werd uitgelegd hoe ze de verf maken en het doek en ik kon de meesters aan het werk zien. Misschien ga ik na het klooster nog even terug om er één te kopen…

Bhaktapur en Patan
De volgende dag stond een excursie naar Bhaktapur en Patan op het programma. Ook deze steden zijn gebouwd rondom een Durbar Square. En ook hier kon je de verwoestingen van de aardbeving zien. Ik moet zeggen dat ik van alle Durbar Squares die van Bhaktapur dan het mooist vond! Er zijn toch net wat meer dingen te zien, zoals het Pottery Square, waar ze dus potjes bakken! In Patan gingen we naar een winkel met ‘healing bowls’, klankschalen die je van allerlei kwalen kunnen verlossen. Het was interessant om er wat over te leren, maar of het dan ook echt werkt… Misschien ben ik daar dan iets te nuchter voor. Toch zijn ze wel erg mooi en komt er een mooi geluid uit. Ik wilde er wel eentje kopen als souvenir, maar de prijs was te hoog voor mij. Ik hou het dus voorlopig gewoon bij een paracetamolletje!

Op het moment van schrijven ben ik alweer een tijdje terug uit Tibet en heb de Annapurna Basecamp trekking al gelopen. Beide waren ontzettend gaaf! En ben ik me nu aan het voorbereiden op het klooster. Ik ga mijn best doen om deze week nog wat blogs in elkaar te knallen en dan ben ik per zaterdag 14 november een maand van de radar…

Veel liefs,

Carmen