Sri Lanka - deel 2

Lieve vrienden en familie,

Daar ben ik weer, heb even ergens de tijd gevonden om te besteden aan het schrijven van mijn blog... Waar was ik?

Na een dag dus goed ziek te zijn geweest, voelde ik me de volgende dag gelukkig al beter. Nog niet helemaal 100%, maar goed genoeg om dan toch maar Ella Rock te gaan beklimmen. Er werd gezegd dat dit niet zonder gids zou kunnen en ook in de Lonely Planet staat dat je makkelijk kunt verdwalen in de jungle. Toch gingen we natuurlijk zonder gids, lekker avontuurlijk! Gewoon het dorpje uitlopen, over de rails, dan na de zwarte brug naar links en dan...tsja en dan... gewoon maar een paadje volgen die omhoog gaat toch? Kom je vanzelf boven. Nou al gauw kwam er iemand achter ons aangelopen dat we verkeerd gingen en hij wees ons wel even de weg, dat wil zeggen: hij loopt voorop en neemt ons mee. Andy en ik voelde de bui al hangen, die wil straks natuurlijk geld zien, dus we zeiden op een gegeven moment: nou bedankt voor je hulp, wij houden even pauze, ga jij maar lekker terug naar je dorp en we redden het wel vanaf hier. Hij ging weg. Maar goed, sta je ergens in een theeplantage en begint Andy een praatje met een man, ook hij neemt ons wel even op weg. Door het dorp, langs de rijstvelden, hij laat ons allerlei bomen en gewassen zien. Hartstikke leuk, maar ook hier voelde we de bui hangen. Op een gegeven moment probeerde we ook hem te dumpen, maar deze aardige man vroeg nu toch duidelijk om geld. Andy geeft hem voor het fatsoen een paar euro en hij vraagt of ik ook mijn portemonnee wil trekken, nou die heb ik dus zogenaamd niet bij me. We zeggen nog tegen hem dat het onfatsoenlijk is om achteraf geld te vragen als je je opstelt als barmhartige Samaritaan, maar daar heeft hij al lang geen boodschap meer aan. Het laatste gedeelte van de berg beklimmend komen we meerder toeristen met ‘gids’ tegen. Zo doen ze dat dus, toeristen opwachten, zeggen dat ze je wel even ‘helpen’ en dan geld vragen... Nou goed, het was een behoorlijke klim en moet zeggen dat ik het uitzicht eigenlijk minder vond dan van Little Adam’s Peak. Op de terugweg zijn we langs de treinrails bij een klein tentje gestopt om te lunchen en even wat te drinken. De rest van de dag hebben we rustig aangedaan en ‘s avonds zijn we bij ons favoriete restaurant gaan eten!

Nuwara Eliya
De dag erop zijn we in de trein gesprongen naar de volgende stop, Nuwara Eliya. Dit wordt Little Britain genoemd. Het is een druilerig saai stadje tussen de theeplantages, maar je kunt dus aan sommige gebouwen nog goed zien dat de Engelsen er zijn geweest. Ook aan het weer was het goed te merken, het regende. In plaats van onze geplande hike hebben we de middag in een cafeetje doorgebracht, met een kop koffie en gebakjes. Ook niet verkeerd! In het stadje zelf is niks te doen helaas, in de avond hadden we dan ook moeite met het vinden van een gezellig restaurantje om te eten. En een drankje naderhand zat er al helemaal niet in, alles was uitgestorven en we lagen om 10 uur al in bed, onder de warme dekens dit keer!

Negombo
Na een goede nachtrust konden we er de volgende dag weer tegenaan, ongeveer 9 uur in de trein richting Colombo om daar een bus te nemen naar onze laatste bestemming in Sri Lanka, Negombo. De busreis duurde ook nog bijna 2 uur, dus we waren blij toen we bij ons hotel aankwamen. Had ik even uitgezocht ;) Hotel met zwembad, even de laatste dagen relaxen! Na een duik in het zwembad gingen we hier op zoek naar een restaurantje, het was overal erg rustig. Het is natuurlijk nog geen toeristen seizoen. Maar 1 tentje zat redelijk vol en ze hadden die avond ook nog eens live muziek. We hebben nog een jonge Franse dierenarts leren kennen en hebben die avond wat biertjes genuttigd en zijn zelfs met de lokale bevolking de dansvloer op gegaan. Je moet je er niet teveel van voorstellen hoor, het waren ongeveer 10 mensen maar toch, zoveel levendigheid hadden we in heel Sri Lanka nog niet gehad! Het was een geslaagde avond! De volgende dag werd ik door Andy gewekt met een verassing, hij had een katertje gevonden en zette die naast me op het bed. Er werd meteen flink gekroeld en ik heb natuurlijk de rest van de dagen voor hem gezorgd. Had een paar blikjes tonijn gekocht en als ik uit eten ging nam ik altijd wat vis voor hem mee. We hebben die dag gewoon lekker aan het zwembad gehangen en zijn tegen de avond een strandwandeling gaan maken. Het was puja dag, een religieuze feestdag die vaak samenvalt met volle maan, veel mensen waren dus vrij en kwamen met vrienden en familie massaal naar het strand om dit samen te vieren. Er stonden ook vele kraampjes waar ze garnalen of krabt klaar maakte, heb even een vers krabbetje geprobeerd en die smaakte wel. Ook de volgende dag lagen we lekker te chillen aan ons zwembadje, toen Andy opeens in gesprek raakt met Janice. Zij heeft een eigen organisatie, Home and Abroad Animal Welfare, die ze al 30 jaar leidt en geheel zelf financiert, wel met behulp van giften. Ze zorgt voor de straathonden in Negombo, maar ook in Kandy en andere plekken in Sri Lanka. Ze gaat er met een tuktuk op uit en ontwormt de straathonden. Ook geeft ze medische zorg aan de honden van eigenaren die het nodig hebben. Ze nodigde ons uit om die avond met haar mee te gaan en dat leek ons zeer interessant. Eerst moesten we een bezoekje afleggen bij de apotheek. Gewoon een humane apotheek, maar daar kun je dus ook allerlei diergeneesmiddelen kopen. Ook flesjes antibiotica en zelfs anesthesie! Er werden wat spullen gekocht en de volgende stop was een vrouw die voor een hoop honden zorgt. Zij kreeg wat ontwormingstabletten voor de honden en er werd even gekeken hoe ze er aan toe waren. Door naar een hond die een flinke bijtwond had, of ik die even wilde helpen. Natuurlijk! Antibiotica gespoten, wond schoongemaakt en hem verbonden. Dat moet hier wel wat je hebt al gauw dat vliegen er eitjes in leggen en je dus een wond vol maden hebt…. Vervolgens naar een boertje, Janice heeft daar een aantal koeien staan die ze gered heeft van de slacht. Even een praatje maken en kijken hoe de koeien het doen. En de laatste stop was de vismarkt, daar leven een groep zwerfhonden die Janice dagelijks voert. Zo kan ze ook zien of er geen zieke of gewonde dieren zijn die haar hulp nodig hebben. Als dat zo is dan vangt ze ze en brengt ze die dieren naar een dierenarts voor behandeling. Voldaan hebben Andy en ik onze laatste avond in Sri Lanka afgesloten.

De dag erop zijn we samen naar het vliegveld gegaan en was het tijd om afscheid te nemen. Ik had niet gedacht dat ik een reismaatje zou vinden en dacht ook niet dat ik erop zat te wachten. Maar ik heb het super leuk met Andy gehad en ben dankbaar dat ik hem heb leren kennen. Tijd voor het volgende avontuur, India!!!